Coaching & Counselling

Diamant

Maaike — Mon, 01 Aug 2011 09:00:56 +0000

Diep in onszelf
Schittert een diamant
Zichtbaar
Voor diegene die haar koestert
Doch niet bezit
Voor diegene die haar laat stralen
Doch niet oppoetst

Voor wie haar wil aanschouwen
Is zij een bron van Wijsheid,
Eeuwige Liefde en Kracht

Foto: Colour-serie, 2008

Ochtendgloren

Maaike — Wed, 20 Apr 2011 07:00:25 +0000

.
De wind ruist zachtjes door het riet
Een kikker plonst in het water
Kringen achterlatend
Vogels zingen hun eerste lied
De dag is begonnen
Een weg naar vrede geopend

Foto: Stolwijk, 2008

Verbinding

Maaike — Thu, 24 Feb 2011 21:38:00 +0000

In de verte
Scheert een meeuw over het water
Het is mistig
De kust is verlaten

De zon gaat onder
En de wind steekt op
Ik ril
En trek mijn jas dichter om mij heen

Hier ben ik alleen
Samen met mezelf
Ik wend me tot God
Biddend

Mijn hart vult zich
Met liefde
Dankbaar geniet ik
De tijd staat even stil

Dan dringt de kou door me heen
Tevreden wandel ik naar huis
Het leven tegemoet
Vol vertrouwen

Foto: “Meeuw”, Ameland 2010

Aangeraakt

Maaike — Tue, 22 Feb 2011 22:21:34 +0000

✯

Een ontmoeting

Creëerde een nieuwe ontmoeting

Met mezelf

Geraakt

Strijden angst en liefde

Om bestaansrecht

Dankbaar

Omarm ik beide

In Liefde

Een crisis, een kans

Maaike — Thu, 20 Jan 2011 15:22:00 +0000

Tot voor kort gunde ik geen enkel mens tegenslag en wanneer iemand zich dan ellendig voelde leefde ik mee. Niks mis mee, dat heet medemenselijkheid, moeten we ook vooral blijven doen.

Verder dacht ik er niet bij na en ervoer tegenslagen enkel als hinderlijk.

Tot mijn visie plotsklaps op losse schroeven ging staan toen op een dag onlangs, een bekende een hartinfarct kreeg en ze me vertelde dat dit precies was wat ze nodig had om dichter bij zichzelf te komen. Toen realiseerde ik mij ineens dat tegenslagen, die ik tot dan vaak negatief beoordeel, misschien wel juist datgene kan zijn wat iemand het meest behoeft. Ook al voelt dat niet leuk, ga je daarmee vaak een fikse confrontatie met jezelf aan en wordt vaak ons leven op zo’n moment overhoop gehaald.
Het wil je iets duidelijk maken, je iets geven over jezelf.

In een maatschappij waarin rennen het gemiddelde tempo is, we denken aan allerlei verplichtingen te moeten voldoen en vergeten stil te staan bij wat ons hart wil, is het eigenlijk helemaal niet zo gek dat ons lichaam ons op allerlei wijze af en toe tot de orde roept. Het lijkt te zeggen ‘ik ben er ook nog’ en vraagt ons stil te staan bij wie we zijn en hoe we ons leven leiden.

Is dit wat we werkelijk willen of is dit wat we dénken te willen?

In deze tijd wordt het meer en meer belangrijk te leven vanuit je passie. Zekerheden zoals banken, jaarcontracten en pensioenfondsen beginnen steeds meer in hun voegen te kraken en het huidige kabinet brengt met z’n rechtse klimaat een flinke scheut eigen verantwoordelijkheid op allerlei fronten. Zorg, cultuur, onderwijs, het wordt minder vanzelfsprekend dat dit wel geregeld gaat worden. Hiermee wordt mijns inziens een beroep gedaan op onze creativiteit en de keuze te gaan leven zoals wij dat individueel én als samenleving graag zouden willen. Ik ben ervan overtuigd dat hoe vervelend de plannen van het kabinet op sommige punten ook zijn, ons dit precies laat zien wat we wel en niet willen en daarvoor te gaan staan. De maatschappij, dat zijn wij!

Terugkomend op tegenslagen, zonder zou ik persoonlijk het leven maar saai vinden. Stel je voor dat we geen weerstand meer voelen en alles al kunnen? Waar is dan de uitdaging van het leven?
Het gaat er mijns inziens om hoe we met die tegenslagen omgaan. En of we willen luisteren naar de liefdevolle boodschap die er in verborgen ligt. Vaak zien we die pas later, als de situatie al voorbij is, soms helemaal niet. In het moment voelt het vaak gewoon rot met allerlei emoties van dien en ook dat hoort er bij. Je kunt er echter wel voor kiezen er iets mee te doen of erin te blijven hangen en te blijven balen dat het je (allemaal) overkomt. Als je ervan overtuigd bent dat iets je overkomt, waaraan je niets kunt doen dan zal de situatie blijven of zich blijven herhalen. Kies je ervoor je leven op te pakken en mogelijk anders in te richten, dan zul je op een dag met een dankbaar gevoel terug kijken en ervaren dat het je leven verrijkt heeft.

Ik gun elk mens een mooi en gezond leven toe, vol bewust zijn!

Zwaan

Maaike — Mon, 13 Sep 2010 19:14:00 +0000

Statig zwemt ze, o mooie zwaan

Berustend in dat wat was, is en zal worden

Luistert ze aandachtig

En spreekt, keer op keer:

“Laat los mens, laat het gaan

Klamp je niet vast aan

Wat was, nu is of eens zal worden

Accepteer wie je bent

Ken je kwetsbaarheid

En Transformeer

Naar jouw Unieke Zelf”

Pastel: Woman, 2009

Verlies

Maaike — Sat, 11 Sep 2010 16:04:00 +0000

Golven van verdriet
Komen en gaan
Zoekend naar een bestaan
In een lied

Verankerd in mijzelf
Omarm ik alle pijn
Geef ik me over aan het zijn
Gedragen door mijn Hoger Zelf

In liefde

Foto: Vlieland, 2007

Mijn ervaringen met Ritalin

Maaike — Fri, 13 Aug 2010 18:03:00 +0000

ADHD

Toen ik Ritalin* kreeg voorgeschreven voor mijn ADHD, op eigen verzoek, was ik 25 jaar.
De diagnose ADHD in combinatie met Ritalin gaf me een gevoel eindelijk erkend te worden voor (een deel van) wie ik ben.
Dat moment was een onbeschrijfelijk gevoel.

‘t Recept: 5x per dag elke drie uur een pil en vooral goed op de tijd letten want een rebound, één van de bijwerkingen van Ritalin, gaf mij een versterkt opgejaagd hyper gevoel. Zo’n rebound treedt op wanneer het medicijn uitgewerkt is en je niet tijdig een nieuwe hebt ingenomen. Het lichaam vraagt als het ware om een nieuwe ‘dosis’ en reageert wanneer dat niet (op tijd) binnen komt met extra hevige hyperactiviteit en in mijn ervaring vaak ook versterkte emoties als wanhoop, woede en shagerijn.

Rust

Buiten die bijwerking die nogal eens onhandig uitpakte, was Ritalin voor mij al snel een verademing. Ineens had ik na 25 jaar rust in mijn hoofd. Geen 10 onderwerpen meer tegelijkertijd kriskras door mijn hoofd zonder dat ik bij machte was te kiezen voor één van die onderwerpen en de rest aan de kant kon zetten. Een cafè is een mooie plek om het mee te vergelijken.

De meeste mensen kunnen zich concentreren op hun gesprekspartner en de rest erom heen als geroezemoes op de achtergrond wegfilteren. Ik kon dat niet en hoorde álle gesprekken tegelijkertijd. In mijn hoofd speelde ondertussen ook die 10 onderwerpen door elkaar af waardoor ik me altijd erg onrustig voelde in mezelf.

Ik had geen rust om me op iets te concentreren en voelde me letterlijk bestookt met vele prikkels zowel in mezelf als om me heen. Met Ritalin was dat in één klap over. Eindelijk rust in de chaos, weer overzicht en veel meer focus op één ding tegelijk.

Omdat ik al die jaren gewend was geraakt aan die drukte en niet beter wist, ging er een wereld voor mij open. Een wereld waarin ik me veel beter bij machte begon te voelen zelf de regie in handen te nemen, te kiezen voor dingen die ik wilde en niet verstrikt te raken in mijn gedachten.

Emoties

Omdat ik altijd maar gefocused was op mijn gedachten die tegelijkertijd hun eigen leven leidden kwamen ook mijn emoties vaak in het gedrang.

Met de rust in mijn hoofd kwam er ook meer ruimte voor mijn emoties. Wat voelde dat bevrijdend! De hele heftige uitbarstingen die een gevolg waren van emoties die ik onderdrukte werden langzaamaan minder en in situaties waarin ik me geraakt voelde begon ik mijn gevoel toe te laten in het moment zelf. Ik startte toen ook een assertiviteitscursus om mezelf hierin te ondersteunen. Het zou nog een hele weg zijn met mijn emoties te leren omgaan, maar een begin was gemaakt.

Mezelf

Nadat ik een tijdje Ritalin geslikt had ontdekte ik het boek “Ongewoon Gesprek met God”. Mijn eerste gedachte was ‘God? Ik geloof helemaal niet in een superieure man met een baard die op een wolk bepaalt wat goed en fout is en ons daar allerlei regels over voorschrijft’.

Eenmaal begonnen in het boek bleek het te gaan over een hele andere God. Een God die niet oordeelde, waar ik deel van uitmaakte en die je ook zou kunnen omschrijven als ‘Het Leven’.

Naarmate ik het boek las realiseerde ik me meer en meer dat ik ook dit soort gesprekjes gevoerd had in mezelf en dat veel van wat erin stond klopte met mijn blik op de wereld waarvan ik altijd dacht dat ik de enige was die dat zo zag. Na de erkenning van ADHD vond ik nu ook herkenning voor mijn visie. Dat maakte dat ik me meer begon te verdiepen in spiritualiteit en besloot een cursus Mayak-Reiki te gaan volgen. Daar ontdekte ik dat de rust die ik ervaren had met het slikken van Ritalin, inmiddels zo’n 1,5 jaar, nog niks was bij echte rust in mezelf. Het effect wat Mayak-Reiki op mij had gaf nog vele malen meer rust.
Op den duur merkte ik dat ik onrustig werd van Ritalin in plaats van rustig en besloot in overleg met een arts te stoppen met Ritalin.

Mijn ADHD is niet weg, mijn gedachten nog steeds soms chaotisch en als er teveel prikkels op me afkomen heb ik nog steeds moeite deze op een goede manier te verwerken maar ik merk wel dat het steeds minder wordt en ik het leer hanteren. Ook nog steeds mede dankzij het dagelijks toepassen van Mayak-Reiki energie.

Goed of fout

In mijn beleving kan Ritalin een prachtig hulpmiddel zijn om om te gaan met ADHD. Voor mij heeft Ritalin effectief geholpen bij symptomen als hyperactiviteit, impulsiviteit en chaos. Hierdoor ben ik de kern van mijn ADHD gaan aanpakken wat in mijn ogen onder meer te maken heeft met zelfacceptatie, zelfliefde, geloven in mezelf en in mijn eigen kracht gaan staan zodat ik me niet meer afhankelijk voel van alle prikkels/impulsen uit mijn omgeving.

Of Ritalin goed of slecht is laat ik over aan degenen die daarover willen oordelen. Ook wil ik niet beweren dat het voor iedereen werkt, elk mens is in mijn ogen uniek en bewandelt zijn of haar eigen pad. Ik wil slechts opmerken dat het voor mij gewerkt heeft en daar ben ik zeer dankbaar voor.

*NB: Ik heb voor de naam Ritalin gekozen omdat deze naam het meest bekend is, dit is echter een merknaam. De werkzame stof is methylfenidaat en wordt als zodanig uitgegeven door meerdere farmaceutische bedrijven.

Tagged: adhd

Golf van Mexico – gebed van Emoto

Maaike — Wed, 16 Jun 2010 16:30:00 +0000

Woorden versus Daden

Maaike — Wed, 28 Apr 2010 23:03:00 +0000

Regelmatig zie ik de prachtigste wijsheden voorbijkomen op twitter, hyves, boeken, bladen en elders.
Woorden over hoe ik het leven optima forma ook wel ‘op de beste manier’ kan leven, Zijn etc zonder nog ergens last van te hebben, of de last ervan accepteer en draag.
Vele vind ik prachtig en inspirerend, en ik ken vele van deze wijsheden ook de wijsheid toe die ze in mijn ogen bevatten.

Maar…

Wat heb ik aan deze woorden als ik ze niet zelf uitdraag in mijn gedrag?
Gaandeweg ontdekte ik dat deze woorden ook een perfecte dekmantel konden zijn van iets wat ik of een ander nog helemaal niet beheers. Soms imponeer ik onbewust mensen, soms laat ik me imponeren door de woorden van een ander die zo prachtig klinken maar zo hol zolang ze niet congruent lopen met gedrag. Ik raak teleurgesteld in mezelf omdat dat wat ik ‘weet’ en verkondig niet kan uitvoeren. Dezelfde teleurstelling ervaar ik naar mensen die ik klakkeloos op hun woorden geloof en pas veel later inzag dat hun gedrag iets heel anders liet zien.
Ik ben tegenwoordig voorzichtiger in het uitspreken van dergelijke wijsheden en heb meer (zelf)respect gekregen voor het geploeter van mezelf of mensen om me heen om te doen wat binnen mijn en hun macht ligt voor om het even welke situatie.
Het theoretisch weten is één ding, het met je voeten in de klei gaan staan en gaan doen, duidelijk een tweede.
Vaak zijn dit soort wijze woorden voor mij een streven náár datgene en wil ik helemaal niet eerst ploeteren maar het meteen kunnen.
Ik merk dat doordat ik mij bewust word van mijn eigen discrepantie hierin me ook minder laat imponeren en de wijze woorden van een ander meer voor kennis aanneem.
Het is niet dat wat je zegt wat laat zien wie je bent, maar dat wat je doet.
Dat is ook zo’n wijze uitspraak en voor mij een belangrijke reminder zowel naar mijn eigen gedrag als naar mijn interpretatie van de woorden die ik van mijn omgeving hoor.

t Blijft voor mij een uitdagend punt.
Neem bijvoorbeeld feedback. Hoe vaak projecteren we niet onbewust op de ander?
We ‘weten’ veelal van de wijze citaten dat de irritatie aan een ander iets van jezelf weerspiegeld en dus alles over jezelf zegt in plaats van de ander maar de hele dag door zijn we, ik niet uitgezonderd, toch geneigd om áls we ons irriteren dat in dat geval toch bij de ander te leggen.
Feedback, positief of negatief, is ook zoiets. We denken te zien wat de ander goed of fout doet, maar kennen wij werkelijk zijn of haar weg ? Zijn het niet onze ervaringen en is het niet onze perceptie dat zich een beeld vormt van het gedrag van een ander? Is dat niet gewoon simpel iets wat in onszelf leeft en wat de ander spiegelt?
Zien we de ander voor wie hij of zij werkelijk is? Of zien we wat we wíllen zien, projecteren we ons verleden (ouders, leraren, exen etc) op anderen waarbij zij een pijnpunt in het verleden raken?

Ik heb in mijn leven ladingen negatieve kritiek gekregen, zomaar, zonder dat iemand mij zag voor wie ik was. Afbouwende kritiek kent mijns inziens sowieso geen reële grond om de ander op een gelijkwaardige manier te zien, laat staan voor wie hij/zij werkelijk is, wat mij betreft is dat pure projectie.
In tegenstelling tot feedback die zo is mijn ervaring wanneer ik die geef, vooral wat over mij zegt en mogelijk iets over die ander maar dat is niet aan mij!

Prachtige woorden die ik de laatste weken in mijn gedrag aan het zetten ben.
Niet altijd makkelijk, soms ook confronterend, maar het maakt mijn leven hoe meer ik het toe pas, een stuk aangenamer.